KARWINÓWKA. Kościół p.w. św. Stanisława Kostki (199?). Żytomierski obw., Żytomierzski r-n

13021 Карвинівка,
вул. 1 Травня, 20

Dawniej wieś nazywała się Drygliwska Rudnia. Po raz pierwszy w dokumentach datowana jest latami 1781 i 1799. W księgach metrycznych kościoła Odnalezienia Krzyża Pańskiego w Czudnowie wspomniana jest początkowo jako słoboda, potem - jako wieś z mieszkańcami przeważnie polskiego pochodzenia. W 1911 roku osada liczyła 104 dwory, gdzie mieszkało 558 osób. Wtedy nabyła statusu wsi. W 1935 roku polski rejon Marchlewski zlikwidowano i ze wsi do Kazachstanu i na południe Ukrainy wywieziono około 30 rodzin. W 2001 roku we wsi mieszkało 887 osób.

Dawniej miejscowi katolicy nie mieli własnej świątyni. Murowany kościół zbudowano tu prawdopodobnie w latach dziewięćdziesiątych minionego wieku. Karwinówkę tak jak dawniej obsługują franciszkanie (zakon Braci Mniejszych) z parafii Odnalezienia Krzyża Pańskiego w Czudnowie, którzy odpawiają tu Msze święte w niedziele i święta.

Ważne wydarzenia
w historii świątyń i posłudze arcypasterzy
Bieżąca data: marzec, 03
1962 - колишній архієпископ-митрополит Львівський Євгеній Базяк призначений Краківським архієпископом-митрополитом та Апостольським адміністратором Львівської архідієцезії у Любачеві (Польща);
2001 - інгрес кардинала Мар'яна Яворського до Львівської катедри;

KOZIARÓWKA. Kościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa (1990 - 1992). Winnicki obw., Żmerynkowski r-n

23023 Козарівка,
вул. Першотравнева, 10

Wieś założył w 1583 roku Iwan Wuż. Koziarówka liczy mniej niż czterysta mieszkańców. Miejscowych katolików razem z wsiami Migałówka, Dibrowa, Harmaki i Ługowe jest około trzystu osób.

Dawniej wierni nie mieli własnej świątyni, nowy murowany kościół zbudowano w latach 1990-1992 dzięki staraniom parafian pod przewodnictwem przszłego biskupa ks. Bronisława Bernackiego. Kościół ozdobiono dzięki staraniom ks. Mikołaja Gucała.

MOŁCZANY. Kościół p.w. św. Wojciecha (Adalberta) (1797 - 1799). Winnicki obw., Żmerynkowski r-n

23154 Мовчани

Датою заснування поселення Мовчани вважається 1590 рік. У 80-х роках ХІХ століття тут проживало близько 860 мешканців, 1893 року - 1392, 1905 року - 1437, а нині їх лише трохи більше чотирьох сотень осіб, з них понад сто римо-католиків.

Католики латинського обряду села належали до парафії св. Флоріана у Шаргороді. 20 листопада 1797 року місцеві власники Антоній і Маріанна Тшецеські фундували костел у Мовчанах, жертвуючи для нього відповідні кошти та майно, тому цього року спорудження храму могло лише розпочатись. Парафію у Мовчанах було виділено із шаргородської не раніше 1799 року (можливо, що тоді будівництво святині вже завершили, принаймні, в основному).

Arcybiskup Josef Alois Kessler (1862 - 1933). Arcybiskup senior (1930 - 1933), Biskup ordynariusz Tyraspolski (1904 - 1929), Biskup (1904 - 1930)

T_OSHZ

Архієпископ Йосиф Кесслер народився 12 серпня 1862 року в Лує (Острогівка) Самарської губернії Російської імперії в католицькій сім'ї німецького етнічного походження. Початкову освіту отримав у земскій школі. Закінчив Тираспольську Малу і Вищу Духовні семінарії у Саратові, а також Католицьку Духовну академію в Санкт-Петербурзі, отримавши ступінь магістра богослов'я. Рукоположений в священники 4 березня 1889 року.

У 1889-1891 роках служив вікарієм катедри у Саратові і викладав латинську мову у місцевій семінарії. У 1891-1895 роках був адміністратором парафії Успіння Пресвятої Діви Марії у Сімферополі в Криму, з літа 1895 року по 1899 рік працював настоятелем парафії Різдва Пресвятої Діви Марії в німецькому поселенні Зульц (Шульцева, Малашівська) на Миколаївщині, яке у рядянські часи повністю знищили разом з храмом, а з 15 вересня 1899 року по 1903 рік - у Кишиневі. 1903 року став інспектором Саратовської семінарії, а в 1904 році - каноніком Тираспольского капітула.

Arcybiskup Piotr Mańkowski (1866 - 1933). Arcybiskup senior (1926 - 1933), Biskup ordynariusz Kamieniecko-Podolski (1918 - 1926), Biskup (1918 - 1926)

Arcybiskup Piotr Mańkowski urodził się 1 listopada 1866 roku we wsi Sajinka obwodu Winnickiego na terenach parafii św. Mikołaja bp i m. w Małych Czerniowcach. Po śmierci ojca w 1871 roku z matką wyjechalół do Drezna, gdzie brał lekcje prywatnie, a od 1881 roku uczył się w miejscowej szkole. W 1885 roku wstąpił na Uniwersytet Wrocławski na studia agronomiczne, ponieważ wiedza w tej dziedzinie potrzebna była do zarządzania majętnościami rodzinnymi. Do domu wrócił w 1888 roku. Ale taki sposób życia mu nie odpowiadał i w 1896 roku wstąpił do seminarium w Żytomierzu. Wyświęcony 7 lipca 1898 roku.

Został wikariuszem w katedrze św. Zofii w Żytomierzu. W 1902 roku został proboszczem parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Kamieńcu Podolskim, która po likwidacji diecezji w 1866 roku utraciła status katedralnej. Po dziewięciu latach pracy władze carskie zmusiły go do rezygnacji z urzędu proboszcza i duszpasterzowania, zarzcając mu wspieranie jednego ze zgromadzeń, które uważali za nielegalne. Przeniósł się do Żytomierza, gdzie nieformalnie wykonywał część obowiązków kanclerza Kurii. Na początku I wojny światowej przeniósł się do Krakowa, gdzie wznowił pracę duszpasterską. W 1917 roku został mianowany wikariuszem generalnym na terenach diecezji Łucko-Żytomierskiej i Kamieniecko-Podolskiej.

Biskup Józef Sebastian Pelczar (1842 - 1924). Święty (2003), Błogosławiony (1991 - 2003), Biskup ordynariusz Przemyski (1900 - 1924), Biskup pomocniczy Przemyski (1899 - 1900), Biskup (1899), Засновник згромадження Сестер Служебниць Пресвятого Серця Ісуса (1894)

Zachodnie tereny obwodu Lwowskiego,
obecnie należące do archidiecezji Lwowskiej,
przed II wojną światową należały do diecezji Przemyskiej,
części ówczesnej metropolii Lwowskiej.

Biskup Józef Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku w miasteczku Korczyna koło Krosna. Od 1848 roku uczył sięw szkole parafialnej w Krośnie, od 1850 roku - w szkole i gimnazjum w Rzeszowie, a po zakończeniu nauki wstąpił do niższego seminarium. Dnia 17 lipca 1864 roku w katedrze Przemyskiej przyjął święcenia kapłańskie z rąk ordynariusza biskupa Antoniego Monastyrskiego.

Półtora roku pracował wikariuszem parafii św. Jana Chrzciciela w Samborze koło Lwowa. Od 1865 roku studiował w Rzymie, gdzie otrzymał doktorat z teologii. W 1868 roku niedługo pracował wikariuszem w parafii św. Katarzyny w Wojutyczach obwodu Lwowskiego, po czym został prefektem seminarium Przemyskiego. Z czasem stanął na czele dwu katedr tego seminarium. Wykładał teologię pastoralną i prawo kanoniczne. Dnia 19 marca 1877 roku został mianowany profesorem zwyczajnym historii Kościoła i prawa kanonicznego Uniwersytetu Jagillońskiego w Krakowie, gdzie przepracował 22 lata. W latach 1882-1883 wybierano go rektorem uniwersytetu. W latach 1891-1899 był zastępcą rady Nadzorczej Towarzystwa św. Wincentego a Paulo, które otwierało biblioteki dla ubogich, wydawało bezpłatne książki. W 1891 roku założył bractwo Najświętszej Maryi Panny, które opiekowało się sierotami i ubogimi. W 1894 roku założył zgromadzenie Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego.

CHARKÓW. Kaplica biskupska w Kurii (2010 - 2015). Charkowski obw., Charkowski r-n

61057 Харків,
вул. Гоголя, 4

На місці Харкова за часів Київської Русі знаходилося місто Донець. 1655 року тут оселилась ватага українських козаків під проводом «осадчого» І. Каркача. Харківський козацький полк як адміністративно-військова одиниця був найбільшим у Слобідській Україні. 1765 року полкову самоуправу Xаркова скасували, з 5 слобідських полків утворили губернію з осідком у Xаркові. У 1919-1934рр. місто було першою столицею УРСР, а нині є обласним центром з населенням понад 1443 тисяч мешканців.

Із заснування 2002 року Харківсько-Запорізької дієцезії виникла необхідність спорудження при Харківському кафедральному соборі Успіння Пресвятої Діви Марії церковного комплексу резиденції єпископа, Курії та парафіяльного будинку. 7 липня 2005 року в катедрі відбулось засідання Містобудівної ради Харкова, яка розглянула та затвердила з незначними поправками проект будівлі авторства харківського архітектора Володимира Новгородова. Харківська міська рада рішенням від 15.10.2008р. за N670 дозволила будівництво церковного комплексу на території, відведеній раніше. 6 квітня 2010 року спорудження будівлі розпочалось, площу під будівництво освятив 19 квітня настоятель катедри о. Михайло Мірошник, а 29 квітня єпископ Мар'ян Бучек освятив початок бетонних робіт на будові. Під наріжний камінь фундаменту було закладено у гільзі від артилерійського снаряду документ, що підтверджує початок будівництва, та два розарії від Йоана Павла ІІ і Бенедикта ХVI, розарій із зображенням Богородиці, сучасний розарій на палець та скляну відзнаку, яка зображує Святу Родину.